logo3.gif (702 bytes)

HOME


"විද්‍යාව පට්‌ටපල් බොරුවක්‌ ද?" සංවාදය
කවදත් කොතැනත් තිබුණේ එක ම විද්‍යාවකි


ආචාර්ය නලින් ද සිල්වා මහතා "වචන සහ වචන" (විදුසර - 12.2.14) යන මාතෘකාව යටතේ වචන සම්භාරයක්‌ ලියමින් කිසිවක්‌ පවසා නැති නිසා එම ලිපියට පිළිතුරු ලිවීම විදුසර විද්‍යා සඟරාවේ පිටු නාස්‌ති කිරීමක්‌ වන්නේ ය. මගේ මුල් ප්‍රශ්නය වන විද්‍යාව බොරුවක්‌ ද? යන්නට පිළිතුරු නො දී සිටීම පිණිස ඔහු යොදාගන්නා උප්පරවැට්‌ටිවලට හසු විය යුතු නැත.

එම නිසා මම අද වෙන වැදගත් කරුණක්‌ ගැන ලියමි. මා ඉදිරිපත් කළ මුල් තර්කයේ සඳහන් වූයේ නවීන විද්‍යාව යුරෝපයේ පමණක්‌ බිහි වූ වර්ධනය වූ විද්‍යාවක්‌ නො ව ලෝකයේ අනෙකුත් පැරැණි ශිෂ්ටාචාරයන් තුළ බිහි වී වර්ධනය වූ විද්‍යාවන්හි දායකත්වයෙන් යුරෝපයේ දියුණු වූ විද්‍යාවක්‌ බව ය. මිනිසා, බිහි වූ දා පටන් නො කැඩී වර්ධනය වූ මේ විද්‍යාව අද මුළු ලෝකයේ පැතිර පවතින්නේ එහි ඇති සත්‍යතාව සහ සාර්වකතාව (Universality) මනාව පිළිබිඹු කරමින් ය. නලින් ද සිල්වා මහතා පවසන්නේ විද්‍යාවට මෙවැනි ඉතිහාසයක්‌ දායාද කරන්නේ මා පමණක්‌ බව ය. ලෝකයේ වෙන කිසිවකු මේ අදහස නො පිළිගන්නා බව ඔහු පවසයි. මා මේ ලිපියෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ මේ ගැන ඔහු ගේ තිබෙන දැනුමේ ඌනතාව පෙන්නුම් කර දීම ය."විද්‍යාව බොරුවක්‌ ද?" යන අපගේ මුල් ප්‍රශ්නයට ද මේ කරුණ අදාළ ය.

විද්‍යාවේ පටන්ගැන්ම මිනිසා ගේ පටන්ගැන්ම වන්නේ ය. මිථ්‍යාවේ පටන් ගැන්ම ද එය විය. මිනිසා තම ලෝකයේ පැවැති රහස්‌ අනාවරණය කරගැනීමට යොදා ගත්තේ විද්‍යාව හෝ මිථ්‍යාව විය. ඉන්ද්‍රිය ගෝචර සාක්‌ෂි සොයා ගත් අවස්‌ථාවල දී විද්‍යාව ඉස්‌මතු විය. එසේ නො වන අවස්‌ථාවල දී මිථ්‍යාව ඉස්‌මතු විය. මිනිස්‌ ලෝකයේ කොතැනක දී වුවත් සිදු වූයේ මේ දෙය ම ය. මෙලෙස දියුණු වූ මිනිසා සහ ඔහු ගේ විද්‍යාව නිසා නොයෙකුත් රටවල ශිෂ්ටාචාරයන් බිහි වන්නට විය. චීනයේ, ඉන්දියාවේ, අරාබියේ, ඇමෙරිකාවේ (පැරැණි) මේ ලෙසින් ශිෂ්ටාචාරයන් බිහි වී ඒවායේ විද්‍යාව තවත් දියුණු විය. මිථ්‍යාව ද දියුණු විය. විද්‍යාවෙන් සිදු වූයේ යහපත පමණක්‌ ම නො වී ය. එමෙන් ම මිථ්‍යාවෙන් සිදු වූයේ අයහපත පමණක්‌ ම නො වී ය. එනමුත් විද්‍යාවෙන් සිදු වූ යහපත සංසන්දතාත්මකව ඉමහත් විය. එලෙස ම මිථ්‍යාවෙන් වූ අයහපත සංසන්දනාත්මකව ඉමහත් විය.

මුල සිට ම මෙලෙසින් විද්‍යාවේ පදනම වූයේ ඉන්ද්‍රිය ගෝචර වූ සාක්‌ෂි ය. මූලිකව අද ද එය එසේ ම ය. මිනිසා කොහේ ජීවත් වුවත් ඔහු ගේ ඉන්ද්‍රිය පද්ධතිය බොහෝ සෙයින් එක සමාන විය. මිනිසා ගේ පරිසරයේ සහ ස්‌වභාවධර්මයේ වෙනස්‌කම් තිබුණ ද මූලික ගුණාංග ජීවීන්ට ඔබින ආකාරයේ සමානත්වයක්‌ පිළිබිඹු කළේ ය. තව ද මිනිසා තුළ විපරමට, විමසුමට තිබූ සහජ අවශ්‍යතාව ඔහු කොතනැක සිටියත් එක ලෙස පැවතිණි. විද්‍යාව ආනුභුතික වූ ((empirical) පදනමක පිහිටි බව මින් අදහස්‌ වේ.

මේ නිසා මොන රටක ජීවත් වුවත් මිනිසා ගේ විද්‍යාව සමාන ක්‍රමවේදයක්‌ අනුගමනය කිරීම අනිවාර්ය විය. පරීක්‌ෂණ, නිරීක්‌ෂණ, නිගමන මේ ක්‍රමවේදයට ඇතුළත් වූයේ මිනිසා තමා ගේ ජාන මගින් සහජයෙන් උරුම කරගෙන තිබූ ඥානය සහ හැකියාවන් නිසා ය. ලෝකයේ කොහේ සිදු වුවත් එක හා සමාන ඉන්ද්‍රිය පද්ධතියකින් සහ එක හා සමාන ස්‌වභාවධර්මයකින් යුතු වූ මිනිසා සහ ලෝකය අතර ගනුදෙනුව මේ අන්දමට සිදු විය යුතු ව තිබිණි. එහි වෙනසක්‌ සිදු වන්නට ඉඩක්‌ නැත.

මෙලෙසින් විද්‍යාව චීනයේ, ඉන්දියාවේ, අරාබියේ සහ තවත් රටවල වර්ධනය විය. චීනය යකඩ, වෙඩි බෙහෙත්,, මුද්‍රණ යන්ත්‍රය, මාලිමා යන්ත්‍රය බිහි කරන්නේ මෙලෙස දියුණු වූ විද්‍යාව මාර්ගයෙනි. ඊට අවශ්‍ය දැනුම ලැබුණේ දෙවියන් ගෙන් හෝ වෙනයම් මිථ්‍යා මාර්ගයකින් හෝ නො වේ. ඉන්දියාවේ ගණිත ශාස්‌ත්‍රය සහ තාරකා විද්‍යාව දියුණු වූයේ ද මේ ක්‍රමවේදයන් භාවිත කිරීමෙනි. අරාබියේ ද ගණිත ශාස්‌ත්‍රය, වෛද්‍ය විද්‍යාව, තාරකා විද්‍යාව වර්ධනය වූයේ මේ අන්දමට ය. ඉන්දියාවේ දියුණු වූ ගණිත ශාස්‌ත්‍රය අරාබියට සංක්‍රමණය වී එහි දී එය තවත් දියුණු වූයේ ය. අරාබියට සංක්‍රමණය වූ විද්‍යාව එරටේ විද්‍යාඥයන් විසින් විශාල වශයෙන් ලේඛනගත කරන ලදී.

12 වැනි ශත වර්ෂයේ සිදු වුණු විශාල අරාබි-ලතින් පරිවර්තනය (The Arab-Latin Transla) නිසා අරාබියේ ග්‍රන්ථාරූඪ වූ විද්‍යාත්මක ලිපි ලේඛන ලතින් බසට පරිවර්තනය විය. මේවා යුරෝපයට මෙලෙසින් සංක්‍රමණය විය. අරාබියට අයත් වූ විද්‍යාත්මක ලිපි ලේඛන විශාල වශයෙන් ස්‌පාඤaඤයේ සහ ඉතාලියේ දී මෙලෙස පරිවර්තනය කරන ලදී.

යුරෝපයේ විද්‍යාඥයන් ලෝකයට පෙන්වන්නට හදන්නේ මධ්‍යකාලීන පරිච්ඡේදයේ දී විද්‍යාව ලෝකයේ කිසි තැනක සැලකිය යුතු වර්ධනයක්‌ සිදු වූයේ නැති බව ද අතීතයේ පැවැති විද්‍යාව මේ කාලය තුළ දී පරිහානියට පත් වී නව විද්‍යාවක්‌ 15,16,17 වැනි ශත වර්ෂවල දී යුරෝපයේ හටගත් බව ද වේ. මේ කාල පරිච්ඡේදය පුනරුදය නමින් හැඳින්වේ. මේ විද්‍යාව පැරැණි විද්‍යාවට වඩා වෙනස්‌ බව ද ක්‍රමවේදය තුළට රීතියකට යටත් වූ පර්යේෂණ ක්‍රම සහ ගණිතමය ක්‍රම ඇතුළු වී ඇති බව ද ඔවුහු පෙන්වා දෙති. එහෙත් මේ තර්කය තමන් ලෝකයේ අන් ජාතීන්ට වඩා උසස්‌ බව පෙන්වීමට කවදත් තැත් කරන ඔවුන් ගේ උපක්‍රමයක්‌ පමණක්‌ බව අප වටහාගත යුතු ය. නලින් මහතාට බටහිර අරහන් වූවාට ඔහු මෙය තේරුම් කරගෙන නැත.

පුනරුදය නමැති කාල පරිච්ඡෙදය තුළ විශේෂ වූ විද්‍යාවක්‌ හට නො ගත් බවත්, මධ්‍ය කාලයේ දී ඉතා ම වැදගත් වූ විද්‍යාත්මක මතවාදයන් ගොඩනැ`ගුණු බවත්, එහෙත් මේවා කරළියට පැමිණියේ 16-17 වැනි ශත වර්ෂවල දී බවත් පෙන්වා දෙන දාර්ශනිsකයන් කිහිප දෙනකු ගේ අදහස්‌ පහත සඳහන් ලෙස ඉදිරිපත් කළ හැකි ය. ඉන් පෙනී යන්නේ අතීත ශිෂ්ටාචාරයන් තුළ බිහි වූ විද්‍යාව මධ්‍යකාලීන යුගය තෙක්‌ වර්ධනය වී ඊට පසු 16-17 වැනි ශත වර්ෂවල තවත් දියුණු වූ බවය. මධ්‍යකාලීන යුගය අදහස්‌ මතවාදවලින් පිරිපුන් වූ කාලයක්‌ බව ද, මේවායෙන් එල ප්‍රයෝජන නෙළාගත්තේ පසු කලක ජීවත් වූ ගැලීලියෝ, නිව්ටන් වැනි අය බව ද පෙන්වා දී ඇත. විද්‍යාවේ ඉතිහාසය අතීත යුගය, මධ්‍යකාලීන යුගය සහ නවීන යුගය යනුවෙන් කැඩුණු, වෙන් වුණුq එකක්‌ නො වන බවට කරුණු කාරණා ප්‍රථමයෙන් ඉදිරිපත් කරනු ලැබ ඇත්තේ ප්‍රංශයේ භෞතික විද්‍යාඥයකු සහ විද්‍යා දාර්ශනිකයකු වන පියරේ ඩියුහෙම් (PierreDuhem 1885) විසිනි. ස්‌ථිති විද්‍යාව ((Statics) බිහි වූයේ මධ්‍ය කාලීන ගණිත ශාස්‌ත්‍රය තුළින් බව ද පසුව මෙහි බලපෑම විද්‍යාව මත දිගුකාලීනව පැවැති බව ද ඔහු පෙන්වා දෙයි.

ජෝඡ් සාර්ටන් (1888-1956) අවධාරණය කර සිටියේ විද්‍යාවේ ඓතිහාසික තිර පැවැත්ම විද්‍යාවේ වර්ධනයට විශාල වශයෙන් හේතු වූ බව ය. මධ්‍යකාලීන යුගයේ විද්‍යාත්මක වර්ධනයක්‌ එළිපිට නො තිබුණාට අදහස්‌, මතවාද, තර්ක විතර්කවලින් අඩුවක්‌ නො වී ය. මීට හේතුභූත වූයේ 12 වැනි ශත වර්ෂයේ සිදු වූ විශාල අරාබි-ලතින් ලිපි ලේඛන පරිවර්තනය බව ද ඔහු පවසයි. මේ අදහස්‌වලින් නියම ප්‍රයෝජනය ලබාගත්තේ පසු කලක කරළියට පැමිණි කොපර්නිකස්‌, ගැලීලියෝ සහ නිව්ටන් වැනි අය බව ද ඔහු කියයි.

අතීත කාලීන දැනුම අවුරුදු 1000ක්‌ වූ කළුවර යුගයක්‌ පසු කොට හිටිහැටියේ 17 වැනි ශත වර්ෂයේ දී නැවත සොයාගත් බව විශ්වාස කළ නොහැකි බව පවසන ඡේම්ස්‌ ප්‍රැන්ක්‌ලීන් (1982) නමැති ඕස්‌ට්‍රෙලියානු ගණිතඥ සහ විද්‍යා ඉතිහාසඥයා ඉතාලියානුවන් හොරෙන් අරගෙන තමන් ගේ යෑයි කියන විද්‍යාව සොයාගත්තේ 12 වැනි ශත වර්ෂයේ දී බව ද පවසයි. චලනය තේරුම් ගැනීම පිණිස පළමුවෙනි පියවර ගත්තේ මධ්‍යකාලීන යුගයේ බව ද ඊට පෙර අතීත කාලවල දී ඒ අදහස්‌ පැවතුණු බව ද ඔහු පවසයි. චලනය අධ්‍යයනය කළ නිව්ටන් වැනි පසු කාලීන විද්‍යාඥයන් මේ දැනුමෙන් ප්‍රයෝඡන ලබා ගත්තේ ය. විද්‍යාවේ තිර පැවැත්ම (continuity) මින් ඔප්පු වේ.

ඒ. සී. ග්‍රැහම් (1973) පවසා සිටින්නේ නවීන විද්‍යාව වෙත වඩා ළං වන්නේ ටොලමි හෝ කොපර්නිකස්‌ ද, නැත හොත් චීන විද්‍යාඥයන් හෝ ඇමෙරිකාවේ මායාවරුන් දැයි කිව නොහැකි බව ය. තව ද නො හඳුනන අතීත තාරකා විද්‍යාඥයකු කර ඇති ප්‍රකාශයක්‌ වන නිරීක්‌ෂණ ම`ගින් ලබාගන්නා සාක්‌ෂි ඉලක්‌කම් තුළ ඇති ගුප්ත බලයෙන් (numerology) ලබාගන්නා දැනුමට වඩා විශ්වාසදායක ය යන්නෙන් ඔප්පු වන්නේ ආනුභුතික (empirical) ක්‍රමයේ වැදගත්කම අතීත කාලයේ වුව ද හැඳිනගෙන සිටි බව ය. මෙය පසුව දියුණු වූ නවීන විද්‍යාවේ අන්තර්ගතය වූ බව ග්‍රැහම් පහදා දෙයි. නවීන විද්‍යාවේ ආරම්භය ඉන් පැහැදිලි වන බව ද ඔහු පවසයි. අතීත සංස්‌කෘති ගණනාවක බලපෑම යුරෝපයේ දියුණු වූ විද්‍යාව මත පැවැති බව අරුන් බාලා (Arun Bala 2006) පවසා සිටියි.

අතීත ශිෂ්ටාචාර තුළ පැවැති විද්‍යාවන් එකිනෙකින් වෙනස්‌ නො වූ බව ද මින් පෙන්නුම් කෙරේ. මිනිසා ගේ කායික ව්‍යqහය ගෙනහැර බලන විට දී එය සිදු විය නොහැකි බව පැහැදිලි කොට ඇත. එක ම ඉන්ද්‍රිය පද්ධතියකට කළ හැක්‌කේ එක ම ආනුභුතික ක්‍රියාකාරකම් ය. එක ම ස්‌වභාවධර්මයක්‌ පිළිබඳව ගවේෂණයක යෙදෙන්නේ එක ම ස්‌නායු පද්ධතියක්‌ විසින් නම් ක්‍රමවේදය ද එකක්‌ ම විය යුතු ය. මිනිසා බිහි වූ දා පටන් ඔහු ගේ විද්‍යාව ඉන්ද්‍රිය ගෝචර සාක්‌ෂි මත පදනම් විය. ආනුභුතික වූ විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය වර්ධනය වූයේ එලෙස ය. අද ද එය එසේ ම ය. මේ නයින් බලන කල විද්‍යාවේ ක්‍රමවේදය සංස්‌කෘතියේ බලපෑමට යටත් නො වන බව පෙනී යා යුතු ය. විද්‍යාත්මක සාක්‌ෂි සංස්‌කෘතියේ බලපෑමට යටත් නො විය යුතු ය. නිරීක්‌ෂකයා ගේ සංස්‌කෘතික පසුබිම ඊට බලපාන බව තෝමස්‌ කුන්a නමැති දාර්ශනිsකයා ප්‍රකාශ කරයි. එහෙත් විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය සැකසෙන්නේ පෞද්ගලික බලපෑම අවම කිරීම අරමුණු කොට ගෙන ය. නිරීක්‌ෂකයා ගේ සංස්‌කෘතික පසුබිම තුළින් බිහි වූ ඔහු ගේ පෞද්ගලික මතය තම නරීක්‌ෂණය මත බලපෑමක්‌ කිරීමට ඇති ඉඩකඩ අවම කිරීම විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදයේ එක්‌ පරිශ්‍රමයක්‌ බව අමතක කළ යුතු නැත.

සංස්‌කෘතියේ බලපෑම ඇති වන්නේ විද්‍යාව කුමක්‌ සඳහා භාවිත කරනවා ද යන තීරණය ගැනිමේ දී ය. උදාහරණයක්‌ වශයෙන් න්‍යෂ්ටික විද්‍යාව භාවිත කරන්නේ බෝම්බ තැනීමට ද නැත හොත් බලය ලබා ගැනීමට ද යන්න සංස්‌කෘතික නිගමනයක්‌ විය හැකි ය. සංස්‌කෘතිය විද්‍යාවෙන් වෙන් කිරීමෙන් විද්‍යාවට හානියක්‌ සිදු වන්නේ නැත. එහෙත් මිනිසා ගේ උන්නතිය සඳහා විද්‍යාව යොදාගැනීම පිණිස සංස්‌කෘතියෙන් මඟපෙන්වීමක්‌ කළ යුතු ව ඇත. එහෙත් මේ සඳහා සංස්‌කෘතියේ මිනිස්‌ හිතකාමී ගුණාංග අඩංගු විය යුතු ය. බටහිර සංස්‌කෘතියේ නැත්තේ මෙය ය. අප බටහිර ගැත්තන් වූවාට මෙය හොඳින් වටහාගෙන ඇත.

ආචාර්ය නලින් මහතා පවසන්නේ දැනුම ලබාගැනීමේ දී සංස්‌කෘතියේ බලපෑම අනිවාර්යයෙන් ම පවතින බව ය. එහෙත් විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය තැත් කරන්නේ සංස්‌කෘතියේ බලපෑම අවම කිරීමට ය. නලින් මහතා එය නො පිළිගනී. ඔහු කියන්නේ දැනුම ලබාගැනීමේ දී සංස්‌කෘතිය විසින් අත්‍යවශ්‍ය කාර්යයක්‌ ඉටු කරන බව ය. මේ කාර්යය කුමක්‌ දැයි ඔහු පැහැදිලි කොට දී නැත. මෙය ඔහුට ම ආවේනික වූ දැනුම් මාර්ගයක්‌ විය යුතු ය. එය වුව ද කුමක්‌ දැයි පැහැදිලි කොට දිය යුතු ය.

එවැනි කාර්යයක්‌ සංස්‌කෘතිය විසින් ඉටු කරනු ලබන්නේ දැයි සොයා බැලිය හැකි ය. එසේ සොයා නො බලා ප්‍රකාශයන් කිරීම නො කටයුත්තකි. එහෙත් නලින් මහතාට ඕනෑ ම දෙයක්‌ සොයා නො බලා ප්‍රකාශන කළ හැකි ය. අප එම ප්‍රකාශන එකහෙළා පිළිගත යුතු ය. නැතිනම් අප මෝඩයන් ය. බටහිරට ගැති පුස්‌සන් ය.

මේ කරුණ පිළිබඳව සොයාබැලීම සඳහා එක ම පර්යේෂණය ඇමෙරිකාවේ සහ චීනයේ සිදු කළේ යෑයි සිතමු. ප්‍රතිඵල එක හා සමාන ය. සුළු වෙනස්‌කම් තිබිය හැකි ය. ඒවා කොයි නිරීකෂකයන් ගේ ප්‍රතිඵල අතර වුව ද තිබිය හැකි වෙනස්‌කම් මිස රටවල් දෙකක්‌ අතර ඇති සංස්‌කෘතික වෙනස්‌කම් නිසා සිදු වූ දෙයක්‌ නො වේ. අවශ්‍ය නම් මෙසේ සිදු කර ඇති පර්යේෂණ රාශියක්‌ උදාහරණ ලෙස දැක්‌විය හැකි ය. සංස්‌කෘතිය විසිත් යම් අත්‍යවශ්‍ය ක්‍රියාවක්‌ විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය තුළ සිදුකෙරෙන්නේ නම් මෙය මෙසේ සිදු විය නොහැකි ය. සාක්‌ෂි නොමැති ව නලින් මහතා කරන ප්‍රකාශ මැත දෙඩවීමක්‌ පමණ ය.

මේ සියල්ලෙන් පැහැදිලි වන්නේ පෙර කල පටන් අද දක්‌වා ලෝකයේ සැම තැන පැවතුණේ එක ම විද්‍යාවක්‌ පමණක්‌ බව ය. එසේ වන්නේ විද්‍යාව කවදත් කොතැනත් පදනම් වූයේ ඉන්ද්‍රිය ගෝචර සාක්‌ෂි මත වූ නිසා ය. විද්‍යාව දියුණු වී එහි ක්‍රමවේදය ශක්‌තිමත් වී ඉන්ද්‍රියයන්ට උපකාර වන තාක්‌ෂණය දියුණු වී ඇති බව සැබෑ ය. එනමුත් පදනම, අත්තිවාරම වෙනස්‌ වී නැත.

චීනයේ ශිෂ්ටාචාරය සහ විද්‍යාව පිළිබඳ ගැඹුරු අධ්‍යයනයක්‌ කළ ජෝසොෆ් නිඩහම් නමැති අග්‍ර ගණයේ විද්‍යාඥයා ඉදිරිපත් කොට ඇති අති ප්‍රසිද්ධ ප්‍රශ්නය වන "විද්‍යාව සහ තාක්‌ෂණ කේෂත්‍රයේ චීනය පරදවා බටහිර රටවල් ඉදිරියට ගියේ ඇයි ද?" යන්න නලින් මහතා ඔහු ගේ තර්කය ඉදිරියට ගෙන යැම පිණිස නිතර කියන දෙයකි. එහෙත් නලින් මහතා ගේ තර්කය වන විවිධ රටවල විවිධ වූ විද්‍යාවන් තිබුණු බව මෙයින් ඔප්පු වන්නේ නැත. විද්වත් නීඩහම් චීනයේ තිබුණේ වෙනත් විද්‍යාවක්‌ බව පවසා නැත. ඇත්තෙන් ම ඒ රටේ අතීතයේ පටන් තිබුණේ කවදත් හැම තැන තිබූ විද්‍යාව බව ඔහු ගේ අති විශාල නිබන්ධය වන "චීනයේ ශිෂ්ටාචාරය සහ විද්‍යාව" තුළින් පහදාගත හැකි ය. ඉහත ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක්‌ හැටියට විද්වත් නීඩහම් කියන්නේ නිදහස්‌ නිෂ්පාදනයට හිතකර වාතාවරණයක්‌ කොන්ෆිසියස්‌ සහ ටාඔස්‌ ධර්මයන් නිසා චීනයේ නො තිබූ බවයි. ඔහු සමග එකට වැඩ කළ නේතන් සීව්න් නමැති විද්‍යාඥයා කියන්නේ මේ ප්‍රශ්නය ඇසිය යුතු නො වන බව ය. "එය හරියට ඔබේ නම පත්තරේ 3 වැනි පිටුවේ නැත්තේ ඇයි දැයි අසනවා වැනියි" ඔහු පවසයි. කුමක්‌ වුවත් විද්වත් නීඩහම් චීනයේ විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය බටහිර විද්‍යාවට වෙනස්‌ යෑයි පවසා නැත. තව ද ඔහු ගේ ලේඛනවලින් පැහැදිලි වන්නේ අප පැවසුවා සේ සංස්‌කෘතිය විසින් විද්‍යාව කුමක්‌ කළ යුතු දැයි නිගමනය කරනවා ඇරෙන්නට විද්‍යාත්මක ක්‍රමවේදය තුළ යම්කිසි අත්‍යවශ්‍ය ක්‍රියාවක්‌ සංස්‌කෘතිය විසින් නො කරනු ලබන බව ය. මේ නිසා නලින් මහතාට විද්වත් නීඩහම් ගේ පිහිට පැතිය නොහැකි ය.

විද්‍යාව හැර වෙනත් දැනුම් මාර්ග තිබිය හැක. නමුත් ඒවා අංඡනම් එලි අල්ලෙ රේඛා හාෂත්‍රය දේව බැල්ම වැනි මිථ්‍යා මත මත පදනම් වු ඒවාය. මෙවා භාවිතයෙන් සත්‍ය ඝවේෂණය කිරීම කනා පල්ලම් ගැසීම වැනි අන්තරාදායක වැඩකි. මේවාද මේවා අනුමත කරන්නන්ද බොරුකාරයන් බව හෙලි කල යුතුය

මහා ගත් කරු මාර්ටින් වික්‍රමසිංහයන්ගේ අදහසක්‌ සඳහන් කිරීමෙන් මේ ලිපිය අවසන් කළ හැක. එතුමා ලියු පළමුවෙනි නවකතාව වන "ලීලා" නමැති කෘතියේ සාංවත්සරය වැටී ඇත්තේ මේ වර්ෂයේය. එම කෘතියේ සාංඤපනයේ මෙවැනි අදහසක්‌ සඳහන් වේ. ඇමරිකාවට එක්‌ විද්‍යාවක්‌ද ආසියාවට තවත් විද්‍යාවක්‌ද තිබිය නොහැකිය. මේ ලෙස එතුමා අදහස්‌ ප්‍රකාශ කලේ අවුරුදු සියයකට පෙරය. අදටද එය සත්‍යයක්‌මය. විද්‍යාව පට්‌ටපල් බොරුවක්‌ බව පැවසීම ලාබ ප්‍රසිද්ධියක්‌ තකා කරණ වාචාල කතාවක්‌ පමණි.

මහාචාර්ය
එන්. ඒ. ද එස්‌. අමරතුංග DSc