logo11.gif (617 bytes)

HOME




නික්ම යෑම

ජනේලයෙන් පිටත වූ ආකාශය රත් පැහැයෙන් දැවෙමින් තිබිණි. වෙන් වීමේ වේදනාවෙන් හිරි වැටී සිටි මගේ සිත තිබුණේ වෙනතක ය. බාහිර ලෝකයෙන් වෙන් වී විරහව සමඟ මෙහි තනි වී සිටිනා මා වෙත පිටත ලෝකයේ තොරතුරු කාන්දු වූයේ ඉතා සෙමිනි. දින ගණනාවක සිට නාද වෙමින් පවතින මගේ ජංගම දුරකථනයට පිළිතුරු සැපයීමට වත් මට සිතක්‌ නො විණි. කිසිවකු සමඟ කතා කිරීමට වත් මට වුවමනා නො වී ය. පිටත ඇති වීමට ගිය කුණාටු ස්‌වභාවය පහ වී ඇති සෙයකි.

මම කාමරය අතුගා පිරිසිදු කළෙමි. මා තූළ ඉතිරි ව තිබූ ශක්‌තිය යෙදවිය හැකි දෙයකට තිබුණේ එපමණ ය. කාමරය තුළ වූ නොයෙකුත් දෑ දෙස නො බලා ම එය කිරීමට මම හැකි පමණ උත්සාහ කළෙමි. සැම දෙයක ම වූයේ ඈ පිළිබද මතකයන් ය. ඡායාරූප, නො සේදූ ඉඳුල් බඳුන්, පොත්පත්, බිත්තිවල එල්වා තිබූ පින්තූර මේ සැම දෙයක්‌ ම ඈ පිළිබඳ මතකය අලුත් කළේ ය. මා හැඳ සිටි කමිසය පවා ඇය මා වෙනුවෙන් මිල දී ගෙන ආ එකකි. මගේ කොණ්‌ඩය පවා ගෙන ආවේ ඇය ගැන මතකයකි. එහි වූයේ මා හිස සේදීමට ගැල්වූ ඇගේ ශැම්පුවල සුවඳ ය.

මම නැවත නිදා ගැනීමට උත්සාහ කළෙමි. ඇය පැමිණීමට පෙර මා නිදා ගැනීමට හුරු ව සිටියේ ඇඳේ වම් පැත්තේය. ඇය පැමිණි පසු ඇය වම් පැත්ත තෝරා ගත් අතර ඇගේ කොණ්‌ඩයේ පැටලීම වළකා ගැනීමට මම අනෙක්‌ පසට හැරී නිදා ගැනීමට හුරු වූයෙමි. දැන් මම නැවතත් වම් පැත්තේ නිදා ගැනීමට උත්සාහ කළ මුත් ඉන්ද පලක්‌ නො විණි. එයින් ම පරාජය බාර ගත් මම නැවත අනෙක්‌ පසට හැරී වැතිර ගත්තෙමි. පහළ වීදියෙන් නැඟෙනා කෑ ගැසීම්වලින් නින්දට බාධා පැමිණිය ද නිඳා ගැනීමේ රුසියකු වූ මම ඒ නො තකාම සුළු මොහොතකින් නිදන්නට වූයෙමි.

අවදි වූ මට දැඩි තිබහක්‌ දැනිණි. මා පහත මාලයට බැස්‌සේ තේ කෝප්පයක්‌ පිළියෙල කර ගැනීමේ සිතිවිල්ලෙනි. තේ බෑගය ඉවත් කිරීමට පෙර ම මම ඊට කිරි වත් කළෙමි. නො සිතා ම මා අනුගමනය කර තිබුණේ ඇය තේ සාදන පිළිවෙළ ම ය. තේ කෝප්පය තොල ගාමින් කාමරය සිසාරා බැලූ මා දුටුවේ ඇය යැමට පෙර දිනයක මිල දී ගෙන ආ රෙදි සේදුම් කුඩු, පිරිසිදුකාරක දියර, සෝයා සෝස්‌, පාන් සහ ඔලිව් තෙල් වැනි බොහොමයක්‌ දැ ය. ඉන්පසු මම ඇයට අයත් වූ විදුලි උපකරණ සිතින් ගණන් කළෙමි. ටෝස්‌ටරය, මයික්‍රොවේව් උදුන, රයිස්‌ කුකරය මේ සියල්ල ඇය ගේ ය. "වැඩි දවසක්‌ නො යා ඉතිරි වෙන්නේ ඔයයි මමයි විතරයි." මම මා සතු එක ම විදුලි උපකරණය වූ කේතලයට කීවෙමි.

* * *

මම රූපවාහිනි යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක කළෙමි. තොරතුරු දැන ගැනීමේ කිසිදු වුවමනාවක්‌ මා වෙත නො වූවත් නිහඬතාව බිඳ හෙළීමට කුමක්‌ හෝ කළ යුතු ව තිබිණි. දුරස්‌ථ පාලකයෙහි බොත්තම් එකින් එක එබූව ද තිරය මත දිස්‌ වූ කිසිවක්‌ මගේ අවධානයට ලක්‌ නො වී ය. සැම නාළිකාවක ම වූයේ එක ම ආකාරයේ වැඩසටහන් ය. ඒ හැම එකක්‌ ම පාහේ විවිධාකාර ප්‍රවෘත්තිවලින් පිරී පැවතිණි. අතරින් පතර මා අහුලා ගත් දෙයත් රසවත් නො වී ය. එක්‌ තැනෙක භූමිකම්පාවකි. තව තැනක සුළි සුළඟකි. උතුරට වන්නට සැඩ කුණාටුවක්‌ ඇති වී තිබිණි. එහෙන් දකුණට වන්නට ලැව් ගිනි ය. ලෝකයේ කිසිවකු සතුටින් සිටිනා බවක්‌ පෙනෙන්නට තිබුණේ නැත. ඒ මොහොතේ දී ම මගේ ජංගම දුරකථනය නැවත නාද වීමට පටන් ගති. මම එය නො සලකා හැරියෙමි. පැය ගණනාවකට පසු මා නැවතත් නින්දට වැටුණේ කිනම් මොහොතක දැයි මට මතකයක්‌ නැත.

* * *

මා අවදි වන විට රූපවාහිනිය නිහඬ වී තිබිණි. එහි තිරය මත දිස්‌ වූයේ "තාක්‌ෂණික බාධක හේතුවෙන් විකාශය තාවකාලිකව ඇණහිට ඇත" යන පණිවිඩය ය. නාළිකා දුසිමක පමණ එය ම දිස්‌ වූ අතර අනෙක්‌වා සියල්ලේ ම වූයේ මිනිසුන් යාඥා කරනා ආකාරයයි. මට කොහොමට වත් ඉරිදා යාඥා මෙහෙයවල් පෙනෙන්නට බැරි ය.

මම තවත් තේ කෝප්පයක්‌ සාදා ගතිමි. දුරකථනය නැවතත් නාද වීමට පටන් ගත්තේ ය. මඳ වේලාවක්‌ පැකිළෙමින් සිටි මම ඇමතුම ලබා ගතිමි. සම්බන්ධතාව ඉතා දුර්වල වූ අතර මට කිසිවක්‌ නො ඇසිණි.

"හෙලෝ?"

අනෙක්‌ පසින් කතා කරනා යමකු ගේ හඬ කැඩෙමින් මා වෙත ගලා ආවේ ය.

මට කිසිවක්‌ හරි හැටි ඇසුණේ නැත.

"මට ඇහෙන්නේ නැහැ. පස්‌සේ ආයෙමත් කතා කරන්න."

* * *

තවෙකකු කෙරෙහි අප සිත බැඳී යන ආකාරය සැබැවින් ම පුදුමාකාර ය. සමහරු මුලින් ම සිත බැඳ ගත්ත ද තව සමහරකු හට එසේ වන්නේ අනිකා හැර ගියාටත් පසු ව ය. මා අයත් වන්නේ එහි දෙවැනි ගණයට ය. කාට හෝ කතා කිරීමට සිත් වුව ද කා සම්බන්ධ කර ගත යුතු දැයි මට අදහසක්‌ නො තිබිණි. දැන සිටි හැම කෙනකු ම පාහේ අප දෙදෙනා ම හඳුනන්නෝ වූ හ. ඒ මිතුරන් අප දෙදෙනා ගෙන් එක්‌ අයකු ගේ පැත්තක්‌ තෝරා ගත හොත් මගේ පැත්තට සිටිනා කණ්‌ඩායම ෆුට්‌ බෝල කණ්‌ඩායමකට වත් ප්‍රමාණවත් නැත. පහක්‌ වත් මගේ පැත්තට හිඳී දැයි මට දැන් සැක ය. මිතුරුකම් හරියට ම මල් වැනි ය. නිසි ලෙස සාත්තු කර නඩත්තු නො කළේ නම් මල් මෙන්ම මැලැවී පර වී යනු ඇත. මම මට සිටිනා අතිජාත මිතුරන් කිහිප දෙනා පිළිබඳව සිතා බැලුවෙමි. ඔවුන් ගෙන් කෙනකු අමතා සිදු වූ සියල්ල පැවසිය යුතු යෑයි සිතුණ ද මම එය පසුවට කල් දැමීමි.

පරිගණකය ක්‍රියාත්මක කළ මම පැයක්‌ තිස්‌සේ ඇගේ ඡායාරූප සියල්ල මකා දැමුවෙමි. නිවසේ තැන තැන තිබූ අනෙක්‌ ඡායාරූපවලින් ඇගේ රූපය කපා දැමීමට තවත් පැයක්‌ පමණ ගත විය. මේ එකකින් වත් මගේ සිතට සහනයක්‌ අත් වූයේ නැත. දැන්නම් කාට හෝ කතා කළ යුතු බව මම තීරණය කළෙමි.

මගේ ළඟ ම හිත මිතුරා වූ ඩීන් ඇමතීමට අදහස්‌ කළ මම දුරකථනය අතට ගතිමි. අප මාස ගණනාවකින් එකිනෙකා හා කතා නො කළ ද ඉන් කිසි විටෙක අපේ මිතුදමට හානියක්‌ නො වී ය. දුරකථන සම්බන්ධතාව තවදුරටත් සක්‍රිය තත්ත්වයේ නැත. පෙනී යන අයුරින් නම් බාහිර ලෝකය සමඟ සම්බන්ධ වීමට නිවසින් පිටතට ම යැමට සිදු වී ඇති සෙයකි. එහෙත් මා තවමත් ඊට සූදානම් නැත.

මම සැටියෙහි වැතිරුණෙමි. පිටත එක ම ගාලගෝට්‌ටියකි. ජනෙල් වසා තිබියදීත් එහි හඬ මට ඇසිය හැකි ය. අප දෙදෙන එකතු ව අනාගතය ගැන මැවූ කෙළවරක්‌ නැති සිහින දැන් අවසානය කරා පැමිණ ඇත. පිටත වෙඩි හඬක්‌ බඳු ශබ්දයක්‌ ඇසෙනා තුරු ම මම මෙවන් කල්පනා තුළ ගිලී සිටියෙමි. නැවත රූපවාහිනිය ක්‍රියාත්මක කළ ද පුරුදු පණිවිඩය ම දිස්‌ වූ බැවින් මම ඇඳෙහි ගුලි වී නිදන්නට වූයෙමි.

* * *

දොරෙහි සීනුව නාද වන තුරු කොපමණ වේලාවක්‌ නිදා ගත්තේ දැයි මම නො දත්තෙමි. මම අවදි වී ඇඳේ හිඳ ගන්නා විට ද රූපවාහිනි තිරය මත දිස්‌ වූයේ තාක්‌ෂණික ගැටලුවක්‌ හේතුවෙන් විකාශය අත්හිටවූ බව පවසන පණිවිඩයයි. ඒ පිළිබඳව සිතන්නට වත් ම නැවත දොරෙහි සීනුව නාද වූ බැවින් මම දොර වෙත ගොස්‌ එය විවෘත කළෙමි.

"මාර්ක්‌, කොහොම ද ඉතින්?" මම හැකි පමණ හොඳ මුහුණක්‌ මවාගෙන ඇසුවෙමි.

"කොහෙද මනුස්‌සයෝ හිටියේ? දුරකථන ක්‍රියා විරහිත වෙන්න කලින් මම කොයි තරම් ඔයාට කතා කරන්න මහන්සි ගත්ත ද?"

"මම හිටියේ මෙහෙ ම තමයි. කොහේ වත් ගියේ නැහැ."

ඔහු කිසිසේත් ම හොඳින් සිටි බවක්‌ ඔහු වෙතින් පළ නො විණි. ඔහු ගේ නළලතෙහි වූ කැපුමකින් ගලා ආ රුධිරය කැටි ගැසී වේලී තිබිණි. ඔහු ගේ ඇඳුම අපිරිසිදු වූ අතර දින ගණනක්‌ නිදි නො ලැබූ බවක්‌ ඔහු වෙතින් පළ විය.

"ඔයා හොඳින් ද? පොඩ්ඩක්‌ ඇතුළට ඇවිත් පිරිසිදු වුණොත් නරක ද?"

"දැන් ඒකට වෙලාව නෙමෙයි. පුළුවන් ඉක්‌මනින් අපි මෙහෙන් යන්න ඕනි".

වීදියේ පහළින් යටි ගිරියෙන් කෑ ගසන හඬක්‌ ඇසිණි. ඊළඟ මොහොතේ දී ගෙරවීම් හඬක්‌ සමඟ ම කිසියම් ගොඩනැඟිල්ලක්‌ කඩා හැළෙන්නාක්‌ වැනි ශබ්දයක්‌ ද ආවේ ය.

"මේ අහන්න," මම කීවෙමි. "මට එළියට යන්න කැමැත්තක්‌ නැහැ. මොනව ද වෙන්නෙ කියලත් මම දන්නෙ නැහැ. මට එන්න විදිහක්‌ නම් නැහැ."

"මොනව ද මේ කියන්නේ?" ඔහු මා දෙස නො බැලුවේ ය. ඔහු විසල් කර ගත් දෙනෙතින් වීදියේ කෙළවර පිරික්‌සමින් මෙසේ කීවේ ය. "අත්‍යවශ්‍ය ම දේවල් කිහිපයක්‌ බෑගයක දමාගෙන මගේ කාමරයෙ දි මාව මුණ ගැහෙන්න. හරියට ම විනාඩි විස්‌සක්‌ ඇතුළත. නාස්‌ති කරන්න වෙලාවක්‌ නැහැ. මතක ඇති ව පිහියක්‌ අතට ගන්න. හොයාගන්න පුළුවන් ලොකු ම පිහිය.." මා වෙත හැරුණු ඔහු මෙසේ ද කීවේය. "අපි ඉක්‌මනින් නැවත හමු වෙමු."

මගේ උරහිසට තට්‌ටු කළ ඔහු වීදියේ අනෙක්‌ දෙසට දිව ගියේ ය. ඔහු කිසි දිනක එතරම් කලබල වී සිටිනු මා දැක තිබුණේ නැත. මම මොහොතක්‌ ඔහු ගිය දෙස බලා සිටියෙමි. හදිසියේ වැස්‌සක්‌ වහින්නට විය. පළමු වැහි බිඳුව මගේ කම්මුලට වැටිණි. උණුසුමට දැනුණු එය අතින් පිස දමමින් මම නිවස තුළට යැමට හැරුණෙමි. අතෙහි තැවරී තිබුණේ රතු පැහැති උණුසුම් රුධිරයයි.

* * *

එදින රාත්‍රියේ මට නිඳා ගැනීමට නොහැකි විය. පසු ගිය දින කිහිපය නිදා ගනිමින් ම ගත කළ නිසා දෝ නින්ද අහලකට වත් ආවේ නැත. විවිධාකාර හඬවල් අසමින් ම උදෑසන පහට පමණ නින්දට වැටුණු මා අවදි වූයේ එකොළහට පමණ ය. දැඩි වෙහෙසක්‌ දැනුණු අතර තවදුරටත් කාමරයේ විදුලි බුබුළ දැල්වුණේ නැත. මා නින්දට යන විට එය නිවා දැමුවේ නැති බව මට මතක ය. මම මුළුතැන්ගෙය වෙත ඇවිද ගියෙමි. විදුලිය නොමැති බැවින් කේතලයෙන් ද ප්‍රයෝජනයක්‌ නො විණි. මා සතු වූ අවසන් විදුලි උපකරණයත් මට පිටුපා තිබිණි. විසිත්ත කාමරයේ ජනේලයෙන් මම පිටත බැලීමි. අතරින් පතර අහසින් ගිලිහුණු දැවැන්ත උල්කා වැනි ගිනි බෝල හමු වන සියල්ල දවා හළු කරමින් පොළොවට පතිත වනු අඳුර තුළින් ම මම දුටුවෙමි. අනතුරුව ඒවා පොළොව තුළ ගිලී ගියේ ය.

ඈ කිසි දිනෙක නැවත එන්නේ නැත.

මෙතරම් විනාශයක්‌ සිදු වන විට වුව ද මට සිතිය හැකි වූයේ ඇය ගැන ම පමණ ය.

ඇය යන්නට ඇත්තේ ඔහුත් සමඟ ය. කාලකන්නියා....!

(Ewan C. Forbes විසින් රචිත “You've Ruined This For Me” කෙටි විද්‍යා ප්‍රබන්ධයෙහි සිංහල අනුවාදයයි.)
තමරි රණතුංග